Birgivi'nin ed-Dürru'l-yetîm adlı eseri ışığında Eskicizâde'nin Terceme-i Dürr-i Yetîm'i ile A. Celaleddin Karakılıç'ın Tecvîd ilmi eserinin karşılaştırılması

İlahi mesajın kaynağı olan Allah, vahye muhatap olan elçisine, Kur'an'ın nasıl tilavet edileceğini bildirmiştir. Bu sebeple, gerek sahabe gerekse sonraki dönemlerde İslama hizmet eden âlimler, Kur'an'ı düzgün okumak için, sözlü ve yazılı olarak büyük gayret sarf etmişlerdir. Kur'an'ın hadimliğini yapanlar arasında Dürru'l-Yetîm sahibi Birgivi (ö. 981/1573), Terceme-i Dürr-i Yetîm sahibi Eskicizâde (ö. 1243/1827) ve Tecvid İlmi adlı eserin sahibi Celâleddin Karakılıç (d. 1929) gibi âlimler de yer almıştır. Bu çalışmada on altıncı yüzyılda Birgivî, on dokuzuncu yüzyılda Eskicizâde ve yirminci yüzyılda Karakılıç tarafından yazılan tecvidle ilgili eserler değerlendirilmiştir. Genel olarak tecvid ilminin serüveni hakkında bilgiler sunulmuştur. Cumhuriyet döneminde tecvid alanında eser telif eden önemli şahsiyetlerin kitapları içerik bakımından kısaca tanıtılmıştır.

The source of the divine message as God had stated how to chant the Qur'an to His Messenger who is the object of the revelation. Therefore, the companions and the scholars who had served to Islam at the following periods had made great efforts as verbal and written form to chant the Qur'an in the proper way. The owner of Ed-Durru'l-Yatim as Birgiwi (d.981/1573), the owner of Terceme-i Durr-i Yatim as Eskijizadah (d.1243/1827) and the owner of the work Tajwid Ilmi as A. Jalaladdin Karakılıch (b.1929) had taken a place among the servers of the Qur'an. In this study, the works which were written at the sixteenth century by Birgiwi, at the nineteenth century by Eskijizadah and the twentieth century by Karakılıch about tajwid had been evaluated. The information about the adventure of the science of tajwid had been presented in general. The books of the important individuals who had compiled at the Republic Period in the field of tajwid had been introduced on account of the context in short course. In addition to this, the situation of the existence of the works of Birgiwi and Eskijizadah as a source in these books had been examined.