Tanzimat'tan erken Cumhuriyet dönemi sonuna kimsesiz çocuklara yönelik yapılan sportif faaliyetler

Osmanlı Devleti'nde çözülmesi gereken sorunlardan birisi de kimsesiz çocuk sorunu olmuştur. Yaşanan savaşlar ve göçler sonrasında kimsesiz çocukların sayısı günden güne artmıştır. Sokaklarda yaşayan kimsesiz çocuklar toplumun düzenini ve işleyişini bozmuştur. Tanzimat Dönemi'nden itibaren kimsesiz çocukların topluma kazandırılmasına yönelik çalışmalar yapılmıştır ve bu çalışmalar Erken Cumhuriyet Dönemi sonuna kadar devam etmiştir. Kimsesiz çocuklarda topluma yönelik aidiyet duygusunun oluşturulması amacıyla beden eğitimi ve spor kullanılmıştır. Çalışma içerisinde çocuk kavramı açıklanmış, Osmanlı ve Erken Cumhuriyet Döneminde toplumun kimsesiz çocuklara yönelik bakışı aktarılmıştır. Kimsesiz çocuklara yönelik sportif faaliyetleri bulunan Darülhayr-i Âli, Darülaceze, Darüşşafaka, Kızılay gibi kurum, kuruluş ve kişiler geçmiş tarihin bir parçası olduğundan özdeksel bakış açısıyla yorumlanmıştır.

One of the problems to be solved in the Ottoman Empire was the problem of orphaned children. After the wars and migrations, the number of orphaned children increased day by day. Orphaned children living on the streets disrupted the order and functioning of society. Since the Tanzimat Period, efforts have been made to reintegrate orphaned children into society and these efforts continued until the end of the Early Republican Period. Physical education and sports were used to create a sense of belonging to the society for orphaned children. In this study, the concept of child is explained and the view of the society towards orphaned children in the Ottoman and Early Republican Periods is presented. Institutions, organizations and individuals such as Darülhayr-i Âli, Darülaceze, Darüşşafaka, Kızılay, which have sportive activities for orphaned children, are interpreted from a substantive perspective since they are part of the past history.