Futbolcularda post-aktivasyon performans artışı (PAPE) ve farklı toparlanma stratejilerinin akut performans üzerine etkileri

Bu çalışmanın amacı, futbolcularda post-aktivasyon performans artışı (Post-Activation Performance Enhancement; PAPE) sonrasında uygulanan farklı toparlanma stratejilerinin akut performans üzerindeki etkilerini incelemektir. Araştırmaya düzenli olarak futbol antrenmanlarına katılan 18 erkek futbolcu gönüllü olarak katılmıştır. Çalışma, tek grup tekrarlı ölçümler deneysel deseninde gerçekleştirilmiş ve tüm katılımcılar farklı günlerde kontrol, PAPE + pasif dinlenme, PAPE + statik germe ve PAPE + dinamik germe olmak üzere dört farklı deneysel koşulu tamamlamıştır. Araştırmanın ilk aşamasında katılımcıların bir tekrar maksimum (1RM) kuvvet düzeyleri belirlenmiştir. Her deneysel oturumda standart ısınma sonrasında countermovement jump (CMJ), free jump (FJ), 10 m sprint, 30 m sprint ve Illinois çeviklik testlerinden oluşan ön test ölçümleri yapılmıştır. PAPE koşullarında katılımcılara %85 1RM yükünde barbell back squat egzersizi uygulanmış, ardından 5 dakikalık pasif dinlenme, statik germe veya dinamik germe protokolleri gerçekleştirilmiştir. Toparlanma süresinin ardından performans testleri tekrar uygulanmıştır. Elde edilen veriler tekrarlı ölçümler varyans analizi ile değerlendirilmiştir. Analiz sonuçları, toparlanma stratejilerinin 10 m sprint, 30 m sprint, CMJ, FJ ve çeviklik performansı üzerinde anlamlı etkiler oluşturduğunu göstermiştir (p<0,05). Dinamik germe protokolü özellikle 30 m sprint, CMJ, FJ ve çeviklik performansında en yüksek değerlerin elde edildiği uygulama olmuştur. Statik germe bazı performans değişkenlerinde pasif dinlenmeye göre daha olumlu sonuçlar ortaya koyarken, pasif dinlenme genel olarak daha düşük performans değerleri ile ilişkilendirilmiştir. Etki büyüklükleri incelendiğinde uygulamaların özellikle CMJ ve çeviklik performansı üzerinde büyük düzeyde etkiye sahip olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak, PAPE sonrasında uygulanan toparlanma stratejilerinin akut performans yanıtlarını etkilediği ve dinamik germe uygulamasının sprint, sıçrama ve çeviklik performansının geliştirilmesinde en etkili yöntem olduğu belirlenmiştir.

The purpose of this study was to examine the acute effects of different recovery strategies applied following Post-Activation Performance Enhancement (PAPE) on performance in soccer players. Eighteen male soccer players who regularly participated in training volunteered to take part in the study. A single-group repeated-measures experimental design was employed, and all participants completed four different experimental conditions on separate days: control, PAPE + passive rest, PAPE + static stretching, and PAPE + dynamic stretching. During the initial phase of the study, participants’ one-repetition maximum (1RM) strength levels were determined. In each experimental session, pre-test measurements consisting of countermovement jump (CMJ), free jump (FJ), 10-m sprint, 30-m sprint, and Illinois agility tests were conducted following a standardized warm-up. In the PAPE conditions, participants performed a barbell back squat exercise at 85% of their 1RM, followed by either 5 minutes of passive rest, static stretching, or dynamic stretching. After the recovery period, all performance tests were repeated. The obtained data were analyzed using repeated-measures analysis of variance. The results indicated that the recovery strategies significantly affected 10-m sprint, 30-m sprint, CMJ, FJ, and agility performance (p < 0.05). The dynamic stretching protocol produced the highest performance values, particularly in 30-m sprint, CMJ, FJ, and agility tests. While static stretching yielded more favorable outcomes than passive rest in some performance variables, passive rest was generally associated with lower performance values. Effect size analyses revealed that the interventions had particularly large effects on CMJ and agility performance. In conclusion, recovery strategies applied following PAPE influence acute performance responses in soccer players, and dynamic stretching appears to be the most effective method for enhancing sprint, jumping, and agility performance.