Felsefi hermenötik refleksiyonun temeli olarak anlama-dil ilişkisi

Modern epistemolojinin ortaya çıkması ile birlikte bilinç ile dış dünya arasındaki ilişkinin daha sık sorgulandığını görmekteyiz. Bu paradigmaya dayalı bilme, anlama-yorumlama ve bunun aktarımı konusunda ortaya konulan fikirlerin ise biçimsellikle sınırlı kaldığını söyleyebiliriz. Bu biçimselliğe sistematik şekilde karşı çıkan felsefi hermenötik ontolojik bir yapı ve süreç önermektedir. Buna göre bireyin anlama deneyimi dil üzerinden başlamaktadır ve zamansal, mekânsal faktörleri bir arada bulundurmaktadır. Bizim bilme ve anlama etkinliğimiz tarihsellik barındırmaktadır ve bu tarihselliğin yönlendirdiği ufuk dil sayesinde bize kazandırılmaktadır. O halde tarihsellikten sıyrılmış bir anlama mümkün değildir. Bununla birlikte bu anlamayı yönlendirme gücü olandilin otantik bir yapısı bulunmaktadır. Bu çalışmada anlama ve dili matematiksel yapıya indirgeyerek nesnel, genel-geçer bilginin mümkün olduğunu göstermeye çalışan modern epistemolojinin aksine felsefi hermenötiğin anlama ve dili yaşamın içerisinde nasıl konumlandırdığı gösterilmeye çalışılmıştır.