"Ahlat ağacı”nın gölgesinde, kentin ve taşranın ötesinde: modern gündelik yaşamda bıkkınlık ruh halinin yükselişi

Bu çalışma modern kültürün bir uzantısı ve gündelik yaşamın olağan birdışavurumuna dönüşen bıkkınlık (blasé attitude) sorunsalına odaklanmaktadır. İlk kezGeorg Simmel tarafından daha çok kent yaşamına özgü mekânsal bir durum olaraktanımlanan bıkkınlık, bu makalede ise kentin sınırlarına indirgenemeyen genel birinsanlık durumu olarak ele alınmaktadır. Melankoliye kıyasla yıkıcı doku taşıyanbıkkınlık tavrı, bu çalışmada Türk yönetmen Nuri Bilge Ceylan yönettiği Ahlat Ağacı(2018) filminin karakterleri üzerinden tartışılmaktadır. Bir yöntem olarak bu sinemasalizdüşüm, gri, depresif ve karamsar bir duygulanım olan bıkkınlık meselesini yetkin birşekilde inceleme imkânı sunmaktadır. Ceylan’ın filmlerinden görüldüğü üzere,modern birey artık yalnızca öteki ile değil; kendi varlıkları, vicdanları ve verilideğerlerle karşı karşıyadır. Dahası, taraflar arasında açık bir hesaplaşma da söz konusudeğildir. Bıkkınlığı kent ve taşra kültürlerinin ötesinde bireysel düzeyde tecrübe edilenbir toplumsal vakıa olarak inceleyen bu makale, bıkkınlığa temelde bir modern insankatastrofisi olarak yaklaşmaktadır