Evren, Emine Şimşek

Turizm destinasyonlarının hangi süreçlerden geçerek günümüze geldiğinin incelenmesi geleceğin inşası açı- sından oldukça önemlidir. Bu noktadan hareketle çalışmada Türkiye’nin önemli turizm destinasyonlarından biri olan Datça’nın turizm tarihi incelenmiştir. Sözlü tarih yöntemiyle yürütülen çalışmada Datça’da yüz yüze yapılan görüşmeler ve belge incelemeleriyle veri toplanmıştır. Butler’ın Turizm Bölgesi Yaşam Döngüsü Modeli kapsamında yapılan betimsel analizler; destinasyonun günümüzde olgunluk aşamasını yaşadığını göstermiş- tir. 1950’lere tekabül eden keşif aşamasında Ege adalarından gelenlerin öncü ziyaretçiler olduğu, ziyaretçi- lerin ücretsiz bir şekilde evlerde ağırlandığı görülmüştür. 1960’larda gelişen katılım aşamasında ise yerel halk evlerinin odalarını kiralayarak ve restoranı da olan birkaç odalı otel işletmeleri kurarak turizm arzına katılmışlardır. 1970’lerin başında kurulan büyük otellerle gelişim aşamasına geçen Datça’da bu süreçte ikincil konut turizmine ağırlık verildiği, 2000’ler itibariyle ise olgunluk sürecinin yaşanmaya başladığı anlaşılmaktadır. Pandemi sonrasında en popüler destinasyonlardan biri haline gelen Datça’da günümüzde en önemli tartışmalardan biri ikincil konut temelli çarpık yapılaşma ve turizmin sürdürülebilirliğidir.

Evren, Savaş

Çalışma, binlerce yıl önce ulaşım amacıyla geliştirilen kayağın dünyada ve Türkiye’de günümüzün en büyük turizm hareketlerinden birine dönüşmesi sürecini değerlendirmek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Yapılan incelemeler, 1850’lerden sonraki sürecin kış turizmi açısından oldukça önemli olduğunu göstermiştir. Bu süreçte, en az 8000 yıllık bir olgu olan kayak Norveç’te modernleşmiş, bugünkü rekreasyonel kayağın öncüsü olan Alp Disiplini gelişmiş, mekanik tesisler ve dağ otelleri kurulmuş ve İsviçre başta olmak üzere Alp bölgesinde kış turizmi hareketi yayılmıştır. Türk dünyası açısından bakıldığında, Altay Dağlarında yaşayan Türk kavimlerinin kayağın ataları arasında yer aldığı, ancak Türkiye’de kayağın 1915 itibariyle askeri amaçla öğrenilmeye başlandığı görülmektedir. Kış turizmi olgusu ise 1930’larda, yeni kurulan Cumhuriyetin modernleşme çalışmalarından biri olarak Uludağ’da gelişmeye başlamıştır. Günümüzde Türkiye’de 51 adet faal kayak alanı, 53 adet de yeni destinasyon fikri/projesi bulunmaktadır. Ulusal kış turizmi literatürü ise 1990’larda gelişmeye başlamış, bir süre bölgesel değerlendirmelerle sınırlı kalmış, 2011 itibariyle sayıca ve içerik olarak zenginleşmeye başlamıştır.

Evren, Savaş; Kozak, Nazmi

Kış turizmi pazarı, dünyada en hızlı büyüyen turizm pazarlarından biridir. Türkiye’de ise özellikle 2000’lerinbaşından itibaren hem arz hem de talep anlamında önemli gelişmeler yaşanmaktadır. Ancak Türkiye’dekikış turizmi destinasyonlarını, ziyaretçi algıları çerçevesinde inceleyen araştırma sayısı oldukça azdır. Bu çalışma, Türkiye’nin beş rekabetçi kış turizmi destinasyonunun (Erciyes, Kartalkaya, Kartepe, Palandöken, Uludağ)yerli ziyaretçilerce algılanan performansının karşılaştırmalı bir şekilde ortaya konması amacıyla gerçekleştirilmiştir. Veri toplamak amacıyla anket tekniğinin kullanıldığı çalışmada, performans değerlendirmeleri içinönem-performans analizinden yararlanılmıştır. Bulgular, ilgili destinasyonlar arasında algılanan performansıen yüksek olanın Erciyes olduğunu göstermiştir. Diğer dört destinasyon arasındaki performans sıralamasıise yüksekten düşüğe doğru; Palandöken, Uludağ, Kartalkaya, Kartepe şeklindedir. Uludağ ve Kartalkaya’dafiyat ve pist yoğunluğuna ilişkin maddelerin; Palandöken’de güvenlik ve fiyata ilişkin maddelerin; Kartepe’deulaşım ve manzara dışındaki tüm maddelerin destinasyon yöneticilerinin öncelik vermesi gereken maddelerolduğu bulunmuştur. Erciyes’te ise öncelikli olarak iyileştirilmesi gereken bir madde bulunmamıştır.